Ik had er nog nooit echt bij stil gestaan, maar wat doe je als je hond stuk is en niet meer gerepareerd kan worden? Nou, inderdaad, die gooi je gewoon bij het afval. Dat is dus ook wat met deze vrolijke viervoeters gebeurd is. Afval wordt in China altijd gewoon langs de kant van de weg gegooid en eens in de zoveel tijd komt er dan iemand om het in de brand te steken.

Hier aan de rand van de stad heb je veel van die dorpjes die tegen de vlakte gaan. Vanuit mijn raam kijk ik er op uit, dus ik ben er maar eens heen gelopen om wat foto’s te nemen.

Hier zie je een groot reclamebord van het bouwbedrijf, de Groenland Groep. Dit is één van de grootste ondernemingen in heel China en zoals de meeste grote ondernemingen in dit land is het een staatsbedrijf. De nieuwe generatie superwolkenkrabbers in de grote steden worden bijna allemaal door de Groenland Groep gebouwd. Het reclamebord is een goed voorbeeld van de kwaliteit van hun bouwwerken. Enkele dagen nadat het gereed was scheurde de wind het namelijk al aan stukken.

Als je het reclamebord voorbij loopt zie je het dorp al liggen. Het zijn de kleine huisjes tussen de bomen. Op de achtergrond zie je een andere stadswijk in aanleg. Op deze foto zie je trouwens ook hoe weinig sneeuw er ligt deze winter. Het heeft al maanden niet gesneeuwd en dat wat er lag is allemaal al weggewaaid.

Dit is in het dorp zelf. De huizen die er nog staan zijn van de hebzuchtige Chinezen met ¥-tekens in hun ogen. Zij willen niet meewerken aan de plannen van de overheid om China te veranderen in een moderne en harmonieuze samenleving. De huizen van de goede socialisten die wel willen meewerken zijn er reeds tussenuit gesloopt.

Dat slopen gebeurt meestal met een bulldozer. Aangezien huizen in dit soort Chinese dorpen bijna allemaal rijtjeshuizen zijn, is dit wel precisiewerk want voordat je het weet haal je ook per ongeluk het huis van de buurman neer. Niet dat het heel erg is natuurlijk, want dit zijn toch hebzuchtige egoïsten die helemaal leeg van binnen zijn.

Het vriest hier elke nacht nog enkele tientallen graden, dus je kunt je wel voorstellen dat het een stuk kouder is nu het voorheen eveneens verwarmde huis van de buurman plotseling weg is. Daarom zie je veel achtergebleven Chinezen hun huizen lekker warm onder de dekens stoppen. Het klinkt misschien ongeloofwaardig, maar je kunt het zelf op de foto zien.

Ongeveer twee op de drie huizen in dit dorp is al met de grond gelijk gemaakt. De opstandelingen die andere mensen geen moderne huizen gunnen blijven in socialistisch China desondanks recht op een stroomkabeltje naar hun huisje houden. Ook de openbare weg blijft gewoon begaanbaar, hoewel de bestrating er niet helemaal goed in ligt.

Winkels zijn ook gewoon gebleven. Op het bord staat Warenhuis Het Voorspoedige Kristal, voor uw alledaagse producten. Dit zijn winkeltjes die je in China op elke straathoek aantreft. Je kunt er gloeilampen, wc-papier, noodles en sterke drank kopen.

Ook de toilethuizen zijn blijven staan. In Chinese dorpen is namelijk vaak geen riolering aanwezig, dus binnenshuis hebben de inwoners ook geen wc. Het hele dorp maakt daarom gebruik van deze gebouwtjes. De cijfers die erop zijn geschreven zijn telefoonnummers van mensen die dingen verkopen.

Bij de meeste telefoonnummers zag ik gekleurde staalplaten staan. Dat is natuurlijk enorm handig. Als je hier dus zit te schijten kun je zo even je mobiele telefoon uit je zak halen om gekleurde staalplaten te bestellen. Rechts in deze wc heb je nog een kraan waar je water kunt halen om te koken of wassen.

Hier zie je een door een ijverige ambtenaar opgehangen spandoek, waarop je Harmonieuze compensatie, goed voor volk en vaderland kunt lezen. De compensatie duidt op de compensatie de bewoners krijgen om hun woning te verlaten. Harmonieus is een woord dat standaard gebruikt wordt om acties van de overheid te omschrijven. Alles wat de Chinese overheid doet is namelijk harmonieus.

Hier nog een winkel. De achterkant is al gesloopt en de voorkant dichtgetimmerd. Op het bord staat Supermarkt Het Sterke Verhaal, voor al uw drank, tabak, levensmiddelen, kleine dingetjes en flesjes drinken. In de zomer zaten hier voor de winkel altijd oude mannetjes te drinken en sterke verhalen te vertellen. Het nummer op de zijkant is weer een telefoonnummer voor gekleurde staalplaten.

Goed, dat was een kijkje in een wat eens een Chinees dorp was. Zodra de politie de laatste lastpakken eruit heeft geslagen zal het nog vollediger verwoest worden en plaats maken voor nieuwe appartementen. Met de harmonieuze compensatie die de dorpsbewoners voor hun huizen krijgen zullen ze in staat zijn een halve maand huur van een nieuw appartement te betalen. Ja, nieuwe appartementen zijn behoorlijk aan de prijs in China, maar goed, de overheid moet ook geld krijgen voor al hun harde werk natuurlijk.

Moeders ging met haar dochter naar het restaurant om even lekker wat te eten. In het restaurant kwamen ze ook een oude kennis van moeder tegen. Ze haalden allerlei verhalen van vroeger op, maar ook de dochter kwam natuurlijk ter sprake. De kennis vroeg aan de dochter: “Hoe heet jij?” De dochter antwoordde hierop: “Ik heet Pittige Rundvlees Noodles.”

Hahahahaha!! Wat een mop he!! Ik heb werkelijk de tranen in mijn ogen staan. Hahaha! Hoe bedenken ze het?

Mudanjiang heeft uiteraard ook een ijsfestival en ik heb er maar eens wat foto’s genomen. Allemaal ‘s nachts natuurlijk, want dan ziet het er met al die lampjes heel wat mooier uit.

Bij de ingang wordt je meteen verwelkomd door twee hele grote draken van ijs. Dit jaar is namelijk het Jaar van de Draak in China en waar je ook gaat of staat, overal kom je draken tegen. In de supermarkt, op televisie, in restaurants, en dus ook op het ijsfestival.

Hier zo’n draak van dichterbij bekeken. Ze bestaan natuurlijk niet uit één massief blok, maar uit allemaal kleinere die op elkaar gestapeld zijn, net een soort Lego zeg maar. Chinese draken kunnen trouwens geen vuur spuwen, dus de kans dat het ijs smelt is niet zo groot.

Wat je niet ziet op de foto’s is dat de meeste neonverlichting elke paar minuten van kleur verandert. Op de foto hierboven zijn de muren bijvoorbeeld fel groen, maar enkele minuten later kan het maar zo weer fel rood, fel paars of fel geel zijn.

Behalve draken hebben ze ook andere beesten op het ijsfestival. Dit hier bijvoorbeeld is een olifant met een muis op zijn rug die uit een Indische fabel komen. Als je in dit ijsbeeldhouwmeesterwerk niet meteen een olifant herkent, kun je proberen je ogen samen te knijpen tot spleetjes zodat je er net zoals een Chinees tegenaan kijkt.

Het is altijd een dolle beestenboel op ijsfestivals, want hier zie je ook nog een varken, een hond, een haan en aap. Die komen allemaal uit de Chinese dierenriem. Chinezen geloven namelijk dat het jaar waar je in geboren bent iets zegt over je karakter. Zo ben ik in het jaar van de hond geboren en zou ik open, eerlijk en direct, trouw, loyaal, opmerkzaam, zorgzaam en verdraagzaam zijn. Verder ben ik ook een kampioen van het goede doel en een stichter van vrede, maar aan de andere kant zou ik daarentegen weer cynisch en pessimistisch zijn.

Behalve dieren zijn er ook andere ijsbeeldhouwwerken te zien, zoals deze zonnewijzer. Het is wel een nutteloze zonnewijzer, want die pientere ijsbeeldhouwdeskundigen hebben het ding met de wijzer naar het noorden gezet.

Een van de grotere bouwwerken op het ijsfestival is deze replica van de Tempel van de Hemel, een een beroemde zeshonderd jaar oude tempel in Beijing.

Een overzicht van het festival vanaf de dijk langs de rivier. Heel groot is het niet, maar wel is het gratis. Op het eilandje in de rivier is overigens ook nog een Russisch sneeuwfestival, waar ze kastelen, dinosaurussen en koeien van sneeuw hebben.

Tenslotte nog enkele beelden waar ze echt hun best voor gedaan hebben. Dit zijn de negen schildpaddraken, oftewel wezens uit de Chinese mythologie die met steles vol wijze spreuken op hun rug rondlopen.

Deze schildpaddraak heet Fuxi, oftewel 负屃 in het Chinees. Het tweede teken, 屃, is een uiterst zeldzaam Chinees teken en de meeste Chinezen weten niet eens hoe ze het moeten uitspreken. Dit tot mijn groot vermaak natuurlijk en het bewijst maar weer eens hoe dom Chinezen zijn. Stel je voor dat je als Nederlander de letter q ziet en niet meer weet hoe je die moet uitspreken.

Aan de voorkant heb ik ook het een en ander veranderd. Zo heb ik alles wat ik overbodig vond maar weggehaald. De pagina’s met foto’s had ik toch al heel lang niets mee gedaan en ook was ik niet van plan hier nog wat mee te doen, dus die zijn weg. Daarnaast heb ik de menu’s nu in het Nederlands, omdat ik de laatste tijd toch liever in het Nederlands schrijf.

Ook zijn er nog enkele toevoegingen. Zo is elk bericht nu onder één of meerdere categorieën geplaatst. Klik je bijvoorbeeld op de categorie mudanjiang, dan krijg je een lijst met alle berichten die bij Mudanjiang horen te zien. Verder is het vanaf nu mogelijk reacties achter te laten bij de berichten. Nou is het natuurlijk niet de bedoeling dat iedereen alleen maar domme berichten achterlaat en omdat kinderarbeid toch goedkoop is hier in China, heb ik een Chinees kind met een beugel ingehuurd die controleert of alle reacties wel door de beugel kunnen. Enkel reacties die mijn in een extreem goed daglicht zetten zijn toegestaan.

Mongoolse Koe is verreweg de grootste producent van zuivelproducten in China. Zo maken ze bijvoorbeeld ook yoghurt, zoals op deze foto te zien is. De meeste Chinese yoghurt is erg waterig, vandaar ook dat Chinezen het hebben over yoghurt drinken en niet over yoghurt eten zoals normale mensen. Oh, ze hebben ook een Engelse naam, te weten Mönmilk, dat klinkt toch wel wat beter dan Mongolian Cow of in het Nederlands dus Mongoolse Koe. Maar toch, het laatste is de letterlijke vertaling van de Chinese merknaam.

Er is nog iets raars met die Chinese melk. Het wordt namelijk vaak in plastic zakjes verkocht. Zie hierboven een plastic zakje met pure Mongolenmelk. Chinezen drinken dit door met hun tanden een hoek van het plastic zakje af te scheuren en dan zo de melk door het gat naar binnen te slurpen. Het is natuurlijk geen gezicht, maar het wordt nog gekker als je eens gaat kijken op een Chinese middelbare school. Daar loopt elke scholier in een Kappa trainingspak rond (is verplicht) en als ze dan hun handen vol met zware boeken hebben dan houden ze het plastic zakje met Mongolenmelk tussen hun tanden geklemd en zo lopen ze dan over het schoolplein.

De wat oudere Chinezen lopen minder met zakjes melk in de mond, maar wel gaan ze naar de melkbar. Dat is een kroeg waar je dus alleen maar melk en soms ook yoghurt en ijs kunt krijgen. Als je naar binnen kijkt, dan zie je allemaal ruige Chinese mannen aan de bar zitten met een groot glas melk voor zich. Sommige Chinezen zijn echte zuiplappen en drinken op een avondje in de kroeg wel tien glazen melk. Jongere Chinese mannen komen hier graag om groot en sterk te worden van al die melk, en soms nemen ze hun vriendin ook mee die ze dan met een lepeltje ijs voeren.

Melk is trouwens officieel onderdeel van het meest recente Vijfjarenplan hier in communistisch China. Het is destijds aangekondigd nadat de premier een droom had gehad dat eens alle Chinezen elke dag een glas melk zouden drinken. Nu denk je misschien dat ik weer veel te veel melk gedronken heb en dit verzin, maar het is echt zo. Kijk maar, de BBC maakt er ook melding van. Ja, het is wat met die Chinezen en melk.

De koekeloerwagentjes zijn uitgerust met camera’s op het dak zodat de agenten alle kanten kunnen opkijken. Officieel heet het verkeerspolitie, maar dat gelooft natuurlijk geen hond, laat staan een Chinees. Ze staan namelijk ook op plaatsen staan waar geen auto’s langskomen en bovendien zijn er op elk kruispunt al camera’s gemonteerd. Kijk maar eens bij die boom links, daar zie je een over de weg hangende constructie met vier camera’s (drie achter de paal van de verkeerslichten en een achter de takken van de boom).

Eens even binnen kijken. De agenten waren namelijk net weg om wat cola en gedroogde varkensoren te kopen, dus kon ik snel een foto nemen. Er staan wat stoelen, veel computers en allemaal grote schermen. Ook liggen er heel wat papieren op het bureau zodat ze notities kunnen maken. Dat wordt dus blijkbaar nog op de ouderwetse manier gedaan en niet met behulp van de computers.

Ze zijn van het Mudanjiang Stad Algemeen Veiligheidsbureau zoals in grote letters op de zijkant staat. Dat zijn de mensen die ervoor zorgen dat het allemaal een beetje veilig blijft hier in de metropool en dat anti-socialistische elementen in de maatschappij op tijd gesignaleerd worden. Behalve de agenten zoals deze die opvallen, heeft het Veiligheidsbureau ook nog tienduizenden agenten in burger en informanten in dienst.

Het handige aan deze wagentjes is dat ze erg mobiel zijn en zo overal geplaatst kunnen worden. Je ziet ze bijvoorbeeld langs de wegen, in de parken, winkelstraten en bij scholen. Wat dan weer minder handig is dat er een stopcontact in de buurt moet zijn. Verder valt hier elke paar dagen de stroom wel een keer uit, dus dat probleem heb je ook nog eens weer.

Hier staat er ook eentje bij het Sneeuw en IJs Festival waar ik eerder deze week was. Ik zal binnenkort de foto’s die ik daar genomen heb op mijn website zetten. Ook bij dit koekeloerwagentje zie je weer een katrol met de stroomkabel.

Deze tekening is trouwens de officiële mascotte van de Chinese politie. Je ziet ze ook op waarschuwingen in hotels dat drugs en hoeren verboden zijn en als er een Chinese website geharmoniseerd wordt – zo heet dat officieel – dan krijg je ook een melding met deze tekening erbij. Onder de tekening staat het logo van de politie met in Chinese tekens letterlijk vertaald: Beweegbaar Politie Diensthuisje.

Deksels, het wordt hier weer flink kouder de laatste tijd! Kijk maar eens dit grafiekje van het meteorologisch instituut hier om de hoek. Dit is het weer dat we hier deze weken hebben. Overdag koud. ‘s Nachts koud. Altijd koud.

Toch gaat het leven hier gewoon door in China. Deze foto nam ik vandaag aan het eind van de middag toen ik onderweg was naar de rivier. Zoals je kunt zien loopt er nog gewoon volk op straat en overal zie je fietsers, vieze rokende vrachtwagens en auto’s kriskras door elkaar heen gaan. Een typisch Chinees straatbeeld dus.

En wat was er op de rivier te doen? Nog niet veel. Hier zie je een Chinees met een shovel midden op de rivier aan het sneeuwruimen. Niet dat er dit jaar tot nu toe heel erg veel sneeuw gevallen is, maar er wordt zoals elk jaar een soort van pretpark op de rivier gebouwd zodat ze hier dolle ijspret kunnen hebben en dan mag die sneeuw natuurlijk niet in de weg liggen.

Als die shovel over het ijs kan, dan kan ik dat natuurlijk ook. Het ijs is minstens enkele meters dik, maar toch zie je af en toe nog geulen met stromend water dat nog niet bevroren is. Als je er hier in valt, dan stroom je er over enkele weken als een blok ijs bij de Zee van Ochotsk weer uit.

Iets verderop hadden ze al een sneeuwkasteel gebouwd. Het is nog niet af en daarom loopt er ook een bewaakchinees voor de ingang die ervoor zorgt dat nieuwsgierige mensen niet naar binnen gaan. Dit jaar is het thema Rusland en door de poort kon je al het Kremlin, dinosaurussen, glijbanen en een koe van ijs zien. Allemaal typisch Russische dingen dus.

Als je dan van dijk langs de rivier naar de stad kijkt zie je dat ze daar ook al allemaal dingen van ijs aan het bouwen zijn. Het zijn kastelen, draken, bloemen en dat soort gekke dingen, waar dan gekleurde lampjes binnen in komen. Het is niet alleen hier bij de rivier, maar op bijna elke straathoek komt wel een of ander ding van ijs met gekleurde lichtjes erin te staan. Ziet er ‘s avond mooi uit hoor!

Hier zie je een Chinees met een kettingzaag grote ijsblokken in kleinere ijsblokken zagen. Deze arbeiders komen van het platteland en het zijn echte bikkels. Ze hebben het nooit koud, werken zonder zeuren of mokken in diensten van 12 uur en zijn ook eens erg goedkoop.

Wel hebben deze arbeiders dan weer totaal geen historisch besef! Hier bouwen ze zomaar een ijskasteel pal voor het Acht Heldinnen Springen in de Rivier monument. Dat is een standbeeld ter nagedachtenis van acht communistische wijven die tijdens de oorlog om het Japanse leger tegen houden maar in de rivier sprongen. Dat was toen in de zomer en omdat Chinezen niet kunnen zwemmen verdronken ze allemaal. Hoe acht Chinezen die in de rivier springen zomaar een heel Japans leger kan tegenhouden wordt in het verhaal dan weer niet duidelijk.

In alle steden in heel China staan trouwens standbeelden van dit soort communistische helden met een bordje erbij over de heldendaden die ze verricht hebben. Het gaat bijna altijd over heldendaden verricht tegen de Japanners of de nationalisten. Tegenover het station hier in de stad staat zelfs een standbeeld van een paard! Ik heb nog nooit de moeite genomen op het bordje te lezen wat voor heldendaden dat paard verricht heeft, maar dat moet ik toch maar eens een keer doen.

Maar goed, verder met de ijskastelen. Het was al drie uur ‘s middags dus het begon al te schemeren en hier zie je dat ze de lichtjes aan het uitproberen zijn. Eind volgende week moet alles af zijn, dus rond die tijd zal er eens opnieuw een kijkje nemen.

Wel zal ik dan een wat warmere dag moeten uitkiezen, want, en veel mensen weten dit misschien niet, maar als het te koud is dan stopt veel elektronische apparatuur er gewoon mee. Vaak werken ze nog wel goed tot een graad of -20, maar kouder dan dat en je kunt er niets meer mee. Tijdens het maken van deze foto’s viel mijn telefoon dan ook voortdurend uit. Hetzelfde probleem had ik met mijn handen. Om op dat kleine knopje te kunnen drukken moest ik mijn handschoenen uitdoen en na een poosje kon ik ook niets meer met mijn handen doen. Gelukkig maar dat ze voor volgende week alweer -7 voorspellen en dat het eindelijk weer eens gaat sneeuwen.

De pummel had maar gekozen voor de eenvoudigste oplossing. Met een grote boormachine die bijna half zo groot was als hijzelf had hij al een gat in de vloer geboord van de vijfde naar de vierde verdieping. Nu is die metalen buis natuurlijk wel wat dikker dan die boor, maar ingenieus als deze Chinees was had hij enkele gaten erg dichtbij elkaar gemaakt, totdat het één groot werd waar de buis makkelijk doorheen kon. Je kunt nu wel langs de buis door het gat heen kijken naar boven, maar dat wordt in China nooit als een probleem gezien.

Vanaf deze buis moest er dan ook weer een buis naar het sprinklersysteem, dat een meter of drie van het raam onder een verlaagd deel van het plafond zit, waar ook elektriciteitsdraden en de buizen van de airconditioning zitten. Dat verlaagde deel is gewoon uit hout gemaakt, dus het was wat eenvoudiger daar een gat in te maken. Hij ramde er met de boormachine tegen aan en hop, er zat een gat waar de buis vervolgens zo door kon. Wat een vakman he?

De waterdruk is op het moment nog niet zo hoog, want de komende dagen zal de buis nog moeten worden doorgetrokken naar de lagere verdiepingen. Als dat eenmaal gereed is kan ik tenminste gerust zijn dat als er weer eens brand uitbreekt deze meteen geblust wordt. Brand komt erg veel voor in gebouwen waar Chinezen wonen, omdat op elk kamertje vaak vijftien Chinezen wonen met allemaal elektrische waterkokers, elektrische kachels en contactdozen van Chinese makkelijk die om de haverklap kortsluiting veroorzaken. Zo heb ik zelf ook al tweemaal een ontplofte contactdoos gehad en sinds vorige week vliegen er telkens vonken uit mijn elektrische kachel. Nou ja, binnenkort staat de waterdruk er weer vol op en kan ik in ieder geval weer rustig slapen.

Dit is zo ongeveer mijn uitzicht als ik het raam bij mijn bureau uitkijk. Voorheen kenmerkte dit uitzicht zich door een blik op een deel van de idyllische vallei waarin Mudanjiang ook gelegen is, met hier en daar een dorpje tegen een achtergrond van met sneeuw bedekt bergen. Links heb je weliswaar een militaire kazerne en rechts rukt de betonnen hoogbouw van de stad in ras tempo op, maar ik had altijd nog een deel van de vallei waar ik op kon uitkijken. Nou, binnenkort dus niet meer. Zie je dat?! Die domme spleetogen zijn daar een of ander groot ding aan het bouwen zomaar pal voor mijn raam.

Ik ben er maar eens even heen gelopen om te vragen wat het te betekenen had. Blijkt dat ze een enorm videoscherm aan het bouwen zijn voor het vertonen van reclame. Ja, inderdaad, een videoscherm maar meteen. Nou, daar ben ik mooi klaar mee. Voor hen die het nog nooit gezien hebben, Chinese reclame is een heuse verschrikking. Zo ongeveer veertig procent gaat over smerige, naar wasbenzine smakende sterke drank. Vijftig procent van de reclame gaat over medicijnen om te genezen van de effecten van het drinken van die smerige sterke drank. Je ziet dan bijvoorbeeld Jacky Chan van de Chinese Muur springen om tabletjes tegen hoofdpijn aan te bevelen. De overige tien procent gaat over alledaagse producten zoals shampoo, graafmachines en cementmixers. Dat mag ik dus zo meteen de hele tijd vanuit mijn raam gaan bekijken.

Van dichterbij bekeken zie je trouwens dat het hele geraamte schots in scheef in elkaar hangt. Dat is normaal hier in Mudanjiang hoor. Zo ongeveer alle bouwwerken hangen hier schots en scheef in elkaar. Oh, en kijk ook eens naar al die grote lampen daar. Die gaan ze er vast ook boven hangen zodat ik ook ‘s avonds en midden in de nacht Jacky Chan kan zien. Het zal mij benieuwen hoelang het duurt voordat het af is. De Chinezen kennende zal ik volgende week wel al van de reclame kunnen genieten. Vorig jaar hadden ze namelijk nog wetten dat als het te koud was bouwwerkzaamheden stilgelegd moesten worden, maar voor dit jaar hebben ze dat ook maar aangepast. Zo was het vandaag -23 maar dat is dus geen reden meer om geen videoschermen voor mijn raam in elkaar te zetten.